| تبليغات | X |
|
لحظه ای ایستادن
|
||
اعترافات
می گویند گاندی در کوی و بازار با صدای بلند گناهانش را اعلام می کرده و شرح میداده اما امروز...
حداقل می دانم بلند صحبت کردن در خیابان و کوی و بازار عمل شایسته ای به شمار نمی آید!!
گویی در تجربه مدرن اعتراف کردن و در کنار آن بلند صحبت کردن جزئی غیرمتصل و عهد کهنی محسوب می شود که نمی توان مجددا به آن سر زد....
آدورنو درست تلاش می کرد . دفاع از سوژه یا به قولی عمیق نفس آدمی ، دفاع از "امر جزئی " و نهایتا دفاع از غیر اینهمانی(مبارزه با سرکوب امر جزئی به نفع مقولات کلی)
گاندی آدم بزرگی بود چون توانایی فریاد زدن سوژه یا میل درونی اش را داشت چیزی که باز در تجربه مدرن غایب است... جالب آن که اظهار ندامت و پشیمانی اتفاقا متعلق به ناقدان مدرنیته است همانی که این روز ها آن را به واسطه به رسمیت نشناختن سوژه ناهشیار یا ناآگاه نقدش می کنیم.
خلائی که در من وجود دارد و من برای گشایش عملی می خواهم مرتکب این اعتراف آگاهانه شوم.....
در طول 6 ماه اخیر 9 سخنرانی پیرامون مباحث فلسفی به همراه 7 سخنرانی پیرامون سینما داشته ام
بگذارید خیلی صادقانه صحبت کنم ...
در طول این سخنرانی ها مسائلی را مطرح کرده ام که خیلی جاها پیرامون آن صحبتی نشده است ....
مثلا سخنرانی که روز جهانی فلسفه در دانشگاه گیلان داشتم بحث هایی که پیرامون نقد آدورنو بر هوسرل به واسطه فروید مطرح کردم مشابه آن را در جای دیگری ندیدم یا در همان سخنرانی بحث هایی که پیرامون رابطه هنر و اجتماع مطرح شد....
اما نگاه من در مقام یک سوژه هشیار چه بود ؟ تمنا و میل من ، آن سوژه درونی که پس این باد هوا (همان حرف و کلام شفاهی یا سخنرانی یا هر چیزی که می توان نامش نهاد) نهان شده چه بود؟
بگذارید پاسخ را چند خط پایین تر بدهم.
همه ما نیازمند یک صندلی برای رو به جهان نشستن هستیم و من امروز در حالی که رو به تجربه مدرن و جهانی که خود، تجسم مفهوم فاست گوته است و ما در آن تلاش می کنیم تا پیش از آن که دخل همه ما در آید خدا یا شیطان را ملاقات کنیم نشسته ام و می گویم :
به رغم این همه مطالب مهم ، نو ، و عمیق که به شما گفته ام وبه رغم این حقیقت واضح و روشن که شأن فلسفی من از شما که مخاطب سخنرانی من هستید بیشتر است اما من به دلیل این که این تریبون را به نمایش شهرت خود اختصاص داده ام پشیمان و نادمم.
|
